Moederdag en de moederwonde

Fijne Moederdag vandaag! Ik wens je als vrouw, een mooie Moederdag, of je nu moeder bent (geweest) of moeder bent van een bezield project.

Naast al het moois dat vandaag gebeurt, wil ik het ook even hebben over de moederwonde, een diepe wonde die elk van ons kent. Elke moeder heeft het gevoel dat ze niet genoeg doet. En toch ervaart elk kind ook een tekort, een niet gezien worden, niet erkend worden om wie het is.

Zoveel mannen en vrouwen worstelen met dit tekort uit de kindertijd, dat zijn sporen nalaat op ons zelfvertrouwen en ons welbevinden. Het is daarom lang niet eenvoudig om zoon of dochter te zijn. De relatie met onze moeder is vaak complex en gelaagd; vol van diepe liefde en diepe pijn en doorspekt met ‘foute’ overtuigingen, beschermingsmechanismes en patronen..

Voor vele vrouwen is het ook niet altijd gemakkelijk om moeder te zijn. Als moeder geven we ons leeg aan onze kinderen, in de hoop dat het goed genoeg is, dat we het ‘beter’ doen dan wat ze zelf hebben ervaren. We zijn daardoor vaak zo uitgeput en ‘op’, dat we het gevoel hebben dat we weinig te geven hebben en falen in onze rol.

De ‘moeder’ is gekwetst in onze maatschappij. De leven gevende, vrouwelijke, dragende energie, is gekwetst.

En nee, het ligt niet aan jou, of aan je moeder, of aan haar moeder. Al eeuwenlang staat het vrouwelijke principe onder druk, en dat zorgt ervoor dat iedereen een gemeenschappelijk lijden kent. We zijn allemaal op zoek naar gedragen worden, ok zijn voor wie we zijn, goed genoeg zijn.

Hoe kunnen we dat aan onze kinderen geven als we het niet hebben gekregen en dus niet het ten volle kennen? Hoe kunnen we dat aan onze kinderen geven als we het zo moeilijk aan onszelf kunnen geven?

Dus lieve vrouw, don’t be so hard on yourself! We’re all in this together.

En overal zie ik vrouwen en moeders die stap voor stap zichzelf leren graag zien, ten bate van hun kinderen. We leren samen, stap voor stap, onze eigen moederwonde voelen, aankijken en doorleven, zodat we de pijn niet hoeven doorgeven aan onze kinderen.

En weet dat dit niet perfect hoeft te zijn, hoe zou dat kunnen?
En hoe zou dat onze kinderen dienen? Perfectie is geen goed voorbeeld van authenticiteit!

Het gaat net over zijn wie je bent en dat goed genoeg vinden. De liefde voor jezelf weer kunnen toelaten en zo laten doorstromen naar je kinderen. Zelf vind ik dat soms ook écht nog altijd heel erg moeilijk. Maar met vallen en opstaan ook fouten mogen maken, dat is een deel van de weg die we te gaan hebben.