De psychologische impact van Corona

Het zijn heftige tijden voor ons als mensheid. Ik voel me geroepen om met jullie te delen hoe ik deze fase bekijk vanuit psychologisch oogpunt. Ik hoop dat het misschien een steun kan betekenen of een iets ander perspectief kan brengen.

Confrontatie met overlevingspatronen

Ik zie de komende tijd die voor ons ligt namelijk als een tijd van transformatie. We worden minstens 5 weken helemaal uit onze psychische patronen gehaald. Eigenlijk gaat therapie daar vooral over; hoe we onze vastgeroeste patronen kunnen doorbreken om meer vanuit onszelf te kunnen leven in plaats van uit angst en overleving. Vaak is het niet gemakkelijk om bewust te kiezen om deze patronen te doorbreken. Nu worden we ertoe gedwongen, elk op onze eigen unieke manier.

Verlies van controle brengt angst met zich mee

We worden allemaal geconfronteerd met onze angsten. Voor iedereen is dat verschillend. En dat is helemaal ok. Bij elk verlies van controle ervaren we veel onmacht. Eigenlijk ervaren we ook een soort herbeleving van oud en onverwerkt trauma. In de ruime zin van het woord dragen we allemaal trauma. Deze kernwoorden definiëren trauma: een overweldigende ervaring, het ervaren van hulpeloosheid, levensbedreigende situatie (psychisch of fysiek). Woorden die nu helemaal van toepassing zijn, niet?

Ruwweg kunnen onze collectieve angsten in 3 categorieën worden verdeeld:

1. Overlevingsangsten

Sommigen onder ons zijn bang om ziek te worden. Anderen zijn bang voor schaarste en misschien ook honger (of een gebrek aan toiletpapier…). Mensen die zelfstandig zijn, zoals ik, worden geconfronteerd met financiële angsten en onzekerheden. Deze angsten bundel ik samen in de categorie ‘overlevingsangsten‘. Het zijn gelijkaardige angsten die onze verre en dichte voorouders vele generaties heel sterk hebben beleefd en ook op onbewust niveau aan ons hebben doorgegeven. We zijn geboren in een veilige wereld en toch zijn al deze angsten nog heel actief in ons systeem. Velen onder ons schieten in een automatische overlevingsreactie, die natuurlijk is en waarvoor we ons niet hoeven te schamen.

Ik zie dit als een uitnodiging om te bekijken hoeveel van je leven nog wordt bepaald door deze overlevingsangsten. Hoe probeer ik alles onder controle te houden? Hoe bepaalt angst mijn keuzes? Als er dan toch geen controle is, wat zou ik dan liever doen? Wat heeft mijn hart nu nodig? Wat zou ik doen als overleven verzekerd was? Hoe zou ik willen ten volle leven in plaats van overleven? Reflecteer en durf te voelen dat onze angsten ons in een onnodige kramp houden, ten koste van ons ware potentieel.

2. Relationele angsten

Anderen zien erg op tegen het nauw samenleven in gezinsverband vanwege spanningen die daar aanwezig zijn, relationeel of met kinderen. Dit zijn de ‘relationele angsten’. Denk aan verlatings- of bindingsangst, maar ook communicatieproblemen, emotionele issues, vluchtgedrag, frustraties over niet ingevulde noden & verwachtingen en conflictpatronen die vastgeroest zijn. Dit zijn elementen die bij elk van ons leven, in verschillende intensiteit. In het gewone leven is er vaak net genoeg afleiding om de spanningen te kunnen hanteren of ontwijken.

Nu worden we echter uitgenodigd om dit aan te kijken, te communiceren en te leren samenwerken. We krijgen de kans om er eens echt voor te gaan, om dingen door te spreken en om ware verbinding te zoeken. Ik voel me ook uitgenodigd om te oefenen in echte aanwezigheid voor mezelf, voor mijn kinderen en mijn partner. Zo weinig zijn we ten volle aanwezig in onze relaties. Presence is healing.

3. Innerlijke onrust

En dan hebben we ook nog de confrontatie met onze eigen innerlijke onrust, waarvoor we zo vaak en chronisch vluchten in bezig zijn en ‘doen doen doen’. Velen onder ons zijn verslaafd aan iets; drank, drugs, sport, sociale afleiding, netflix, social media, prestatie, werk, controle, perfectionisme, seks,… We lopen weg van diepere pijnen en eenzaamheid, iets wat in ons alles leeft. Alles wat ons eigenlijk niet echt vervult en vooral voor afleiding van een moeilijke onverwerkte emotie moet zorgen, is eigenlijk een vorm van verslaving.

En nu legt Corona vele van onze verslavingen lam. Het nodigt ons uit om te voelen wat er leeft, wie we zijn, wat we nodig hebben voorbij de prestatiegerichte maatschappij, voorbij de materie. Wie ben ik? Wat is mijn misschien hier op aarde? Waarom ‘doe’ ik het? Wat houdt me tegen? Wat is nog niet verwerkt? Dat zijn allemaal vragen waarover we nu kunnen reflecteren.

Tijd voor reflectie en verandering

Ik zie deze fase in ons leven als een krachtig moment om oude angsten en oud trauma te verwerken. If not now, then when? Ik wens je toe dat je tijd gaat maken om te voelen, om te schrijven, om jezelf te definiëren, om contact te maken met je dromen die in de diepte van je hart leven, om te wenen en te roepen, om te rusten en te genieten, om diep te verbinden met je naasten, om terug te voelen wat echt essentieel is in het leven. Laat ons er voor zorgen dat we hier anders uitkomen, op maatschappelijk vlak en op psychologisch vlak. Een crisis is zo’n kans tot groei.

Niet iedereen onder ons kan dit proces van reflectie nu aangaan. Velen zijn keihard aan het werk om te zorgen voor onze veiligheid en gezondheid. Mijn hart gaat echt uit naar deze mensen. Het is ontroerend hoe iedereen zich inzet en hoe mensen samengebracht worden. Ik geloof er in dat elk van ons iets kan leren voor zijn of haar eigen psychologisch groeiproces, in welke situatie we nu ook zitten.

Ik wens je veel moed en lef om de innerlijke confrontatie met je eigen angsten aan te gaan. Ik wens je helder inzicht. Ik wens je verbinding onderweg. Ik wens je de kracht van transformatie. En bovenal wens ik je een open hart, voor jezelf, je eigen angsten en pijnen én voor die van anderen.

Vanuit de diepte van mijn hart,

Sofie

Wil jij ook groeien in deze periode?

Doe mee aan het gratis creatieve groeiproces Recreate Yourself